Kanał Rss
Content
Angielski i amerykański
9 marca 2012

Język angielski nazywany jest czasami “łaciną współczesnego świata”, a więc językiem znanym prawie wszędzie i umożliwiającym komunikację między ludźmi wywodzącymi się z najróżniejszych narodów i ras. Rzeczywiście, angielski pełni obecnie taką właśnie rolę – i kto dziś nie zna wcale tego języka, ten może spodziewać się licznych problemów w pracy, w szkole, a nawet przy okazji codziennego korzystania z internetu. Angielski zatriumfował z powodu brytyjskiej ekspansji kolonialnej, rozwoju i wzrostu znaczenia Stanów Zjednoczonych Ameryki – a także dzięki swojej względnej prostocie gramatycznej i ortograficznej.
Mówimy “angielski”, ale co mamy tak naprawdę na myśli? Dwie główne odmiany tego języka to brytyjska i amerykańska. Tak naprawdę istnieje jeszcze wiele innych (np. australijska, nowozelandzka, indyjska, jamajska), a mniej lub bardziej zniekształconymi formami angielskiego mówi się w wielu krajach afrykańskich – ale wspomniane dwie są najistotniejsze. Oczywiście obie mają liczne wersje regionalne i środowiskowe (np. gwara murzyńska w USA czy angielski cockney), niemniej stosunkowo łatwo można je od siebie odróżnić i przypisać im określone cechy. Na pewno inna jest wymowa. Być może to bardzo subiektywne odczucie, ale mi osobiście trudno oprzeć się wrażeniu, że mowa Brytyjczyków brzmi “ładniej” czy też “subtelniej” w porównaniu ze sposobem mówienia mieszkańców USA. To jednak rzecz gustu, a jak przedstawiają się konkrety?
W USA znacznie wyraźniej wymawia się “r” w takich słowach jak “never”, “more” czy “store”. W wymowie brytyjskiej tego “r” prawie nie słychać. W USA po spółgłoskach dziąsłowych (w angielskim to t, d, n) zanika [j], więc np. tune wymawia się jako [tu:n].
Istnieją też niewielkie różnice gramatyczne, wynikające głównie z tego, że w Ameryce doszło do pewnych uproszczeń językowych. Tak na przykład niektóre czasowniki, które w Brytanii mają odmianę nieregularną, w amerykańskim angielskim odmieniają się regularnie. Są to np. burn, dream, smell czy learn. O ile w Brytanii wciąż wskazane jest w pierwszej osobie używanie shall przy tworzeniu czasu przyszłego, o tyle z USA przyszedł zwyczaj używania tu will, podobnie jak przy pozostałych osobach.
Największe różnice dotyczą słownictwa. Po pierwsze, chodzi o pisownię wielu wyrazów. Angielskie ou w USA często zmienia się w u – honour / honor, favourite / favorite, behaviour / behavior, harbour / harbor, colour / color. Po drugie, sporo rzeczy określa się innymi słowami w Brytanii, a innymi w USA. Poniżej zamieszczamy tabelkę przykładowych różnic. Oczywiście trzeba zdawać sobie sprawę, że we współczesnych czasach “globalnej wioski”, internetu, popkultury, portali społecznościowych i częstych podróży, to wszystko się do pewnego stopnia wymieszało i nie zawsze rozróżnienia są ścisłe.

Polski    Brytyjski angielski    Amerykański angielski  
winda    lift    elevator
ciężarówka    lorry    truck
piłka nożna    football    soccer
autostrada    motorway    highway, freeway
benzyna    petrol    gas, gasoline
mieszkanie    flat    apartment
jesień    autumn    fall
kogut    cock    rooster
kran    tap    faucet
metro    underground    subway
puszka    tin    can
pielucha    nappy    diaper
frytki    chips    fries
gumka do ścierania    rubber    eraser
szary    grey    gray
apteka    charmacy, chemist’s    drugstore

 

Adam T. Witczak

SłabyŚredniDobryBardzo dobrySuper! (Brak głosów! Bądź pierwszy)
Loading...

Reklama
Newsletter
Chcesz być na bieżąco?

E-prenumeratę wysyłamy z:
Read previous post:
Jak pomagamy?

Często mówi się, że „w tych czasach” każdy musi troszczyć się sam o siebie, a na bezinteresowną pomoc innym nie...

Close